Όπως λέει ο λαός, εμ, μαμείς εμ, σκούζεις…. Επί σειρά δεκαετιών, οι άρχοντες που διόριζαν αφειδώς στο δημόσιο, που δεν είχαν ιδέα ή εσκεμμένα αγνοούσαν για τα υπέρογκα δημόσια έξοδα, που δεν προσπάθησαν ποτέ να βελτιώσουν την ανάπτυξη στη χώρα μας, που δεν φορολόγησαν ποτέ όπως θα έπρεπε τους πλουσίους, που κατασπατάλησαν μέσα από τα ίδια τα κόμματά τους χρήματα με επιχορηγήσεις, που βρέθηκαν μπλεγμένοι και αλληλοκατηγορούμενοι αλλά ποτέ καταδικασμένοι για το παραμικρό, τώρα υποστηρίζουν, ότι όποιος θεωρεί ότι η μείωση των μισθών δεν επιβάλλεται από τις συνθήκες, συμπεριφέρεται ανεύθυνα και κάνει λαϊκισμό! Έτσι λοιπόν αγαπητοί μισθωτοί και συνταξιούχοι, σύμφωνα με τους φωστήρες, εσείς ευθύνεστε για όλα.
Η γριούλα που της μειώσανε τη σύνταξη από 360 σε 260, κάνει λαϊκισμό όταν διαμαρτύρεται. Ησυχάστε άρχοντες. Δεν απειλήστε από τις γριούλες αν και αυτές διότι αν και δε τις «πιάνει» και καλά ο «αεροψεκασμός» εξαιτίας του γήρατος, δε μπορούν να κάνουν κάτι. Θα πεθάνουν και θα γλιτώσετε από τις μικρές συντάξεις που δίνουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή η γενιά που τώρα ξεσπιτώνετε με τα χαράτσια και τις μειώσεις, έκανε το κύκλο της. Η πικρή αλήθεια, είναι ότι έχει μεγάλη ευθύνη. Αλλά έχει και μια μεγάλη δικαιολογία, αυτή της αντι-παιδείας. Δέχθηκαν τον αποπροσανατολισμό, από τα πρώτα βήματά τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Εξαπατήθηκαν και πειθάρχησαν σε ότι τους μετέφεραν ως σωστό. Είναι δύσκολο για αυτούς να πέσετε στα μάτια τους. Έτσι τους έμαθε η μάνα τους, ο πατέρας τους. Να σέβονται υπερβολικά τους άρχοντες αυτής της πλάσης και να φέρονται με επιείκεια στα ψεύτικα είδωλά τους.
Αυτός ο αποπροσανατολισμός, τότε που ήταν στο απόγειό του, έμοιαζε με μεταδοτική ασθένεια δυο διαφορετικών αλλά το ίδιο καταστροφικών μικροβίων. Δυο μικρόβια, που τρύπωναν μέσα στα μυαλά των απλών και καθημερινών ανθρώπων και τους έκανα ζόμπι στις υπηρεσίες τους. Το ένα μικρόβιο έλεγε ότι είναι δεξιό και το άλλο αριστερό. Μα ο φασισμός τους, ολόιδιος και απαράλλαχτος. Στη Πέμπτη Δημοτικού, ένας «ασθενής» από το «δεξιό» μικρόβιο της ασθένειας του αποπροσανατολισμού, έβαλε να γράψουμε έκθεση, με θέμα τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Τον διάολο να τρώει την ουρά του τον έχετε δει; Όχι; Κρίμα. Έπρεπε να βρισκόσασταν εκεί σε εκείνη τη τάξη, όταν ο «ασθενής» διαβάζοντας για ελευθερία και δικαιοσύνη από το τετράδιό μου, έγινε ιλαρός και έβγαζε καπνούς από το κεφάλι. «Ποια ελευθερία;» μου φώναξε. «Αν αφήσουμε ελεύθερους τους ανθρώπους θα καταστραφούμε». «Ποια δικαιοσύνη;» συνέχισε θυμωμένος…. κι άρχισε να μιλάει σα να άκουγες δικτάτορα…. Ήταν για λύπηση. Η πτώση της «Χούντας» πιθανότατα του είχε χαλάσει όλα τα σχέδια. Ποτέ, ούτε εκείνος ούτε κανείς άλλος «ασθενής» πήρε χαμπάρι ότι το πολίτευμα δεν έχει σημασία εδώ και αιώνες…. για τους λίγους. Πάντα οι ίδιοι περνάνε καλά, πάντα οι έχοντες είναι πάνω από τους άλλους, τους πολλούς, που με τα «αριστερά» και «δεξιά» μικρόβια μολυσμένοι, δε μπορούν να δουν πέρα από το δάχτυλό τους. Το να γράφεις παιδί πράμα, ότι θες να ζεις σε ένα κόσμο δίκαιο και ελεύθερο, δεν επιτρέπεται. Κάνεις «τρύπα» στο σύστημα. Δημιουργείς απορίες στα άλλα παιδιά, που φαίνονται ήδη έτοιμα να ενταχθούν σε κάποιο κομματικό πλαίσιο. Να πάνε να ψηφίσουν χωρίς να ζητούν κάτι παρά μόνο να δίνουν, πίστη και κόπο σε αυτούς που τάζουν τους λαγούς με τα πετραχήλια. Να βγούνε έξω και αντί να δρουν να πάνε στο καφενείο να μαλώσουν για τις καταπληκτικές ιδεολογίες τους. Να τρέχουν στα βουλευτικά γραφεία αντί να απαιτήσουν αξιοκρατία. Να λένε λόγια αποτυχημένων, όπως του Μαρξ νομίζοντας ότι συλλαβίζουν μαγικά ξόρκια. Να πηγαίνουν σαν γλάστρες στις πολιτικές συγκεντρώσεις και να κουνάνε σημαιάκια υπέρ εκείνων που τρώνε το βιός τους. Να καταλήξουν τελικώς σήμερα, να μην έχουν ούτε σύνταξη! Ποτέ δεν έμαθαν ότι το δίκαιο και η ελευθερία, δεν είναι δεξιά ή αριστερά αλλά μέσα μας, εκεί όπου ο καθένας μας, κάνει την αυτοκριτική του και γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Εκεί όπου με τόλμη και αποφασιστικότητα, αρχίζουμε ως άτομα να λειτουργούμε συλλογικά. Μα αυτό θέλει και την ανάλογη παιδεία για να το μάθεις. Όταν μεγαλώνεις ανάμεσα σε «ασθενείς», υποταγμένους και άβουλους, όταν τα βιβλία που διαβάζεις, έχουν υποστεί λογοκρισία και δεν λένε ωμή την αλήθεια, όταν πας στο πανεπιστήμιο, όχι για να μορφωθείς, αλλά να πάρεις ένα εισιτήριο για να βρεις δουλειά, όταν σε υποχρεώνουν τελικώς να φέρεις κι εσύ μια ταμπέλα, άντε μετά να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ότι δε φταις εσύ για αυτή τη κατάντια της χώρας σου. Τολμήστε να μιλήσετε για κάτι δίκαιο. Αμέσως θα σας βάλουν τη ταμπέλα του αριστερού ή του δεξιού, αν και άμα τυχαίνει, αυτό που θα πείτε να μοιάζει με κάποια τοποθέτηση ενός κόμματος. Κι έτσι, όλοι αυτοί, δε κρίθηκαν για το τι πρόσφεραν, αλλά για το ποια ταμπέλα κέρδισαν στη πορεία τους. Αυτό πρόσταζε ο αποπροσανατολισμός και τα γνωστά μικρόβια….
Χάθηκε το ταβάνι, χάθηκε και το πάτωμα. Ένας δίκαιος κόσμος, ένας λαός που θα ήθελε πραγματικά μέσα από το συλλογικό να προστατέψει το ατομικό δίκαιο, θα έχτιζε ένα δίκαιο πλαίσιο. Αντί αυτού, με μοναδικό κίνητρο ο καθένας μας την δοτή ιδεολογία, επιτρέπει να ζει δίχως πλαίσιο δικαίου με δικαιολογία κάποιον αγώνα που τάχα θέλει αιώνες για να κερδηθεί.
Μιας ο λόγος για το ταβάνι, το οποίο με την ανυπαρξία του αποδεικνύει το ποιος είναι ανεύθυνος και λαϊκιστής, καταλήξαμε να ψάχνουμε πάτωμα για τους πολλούς. Αντί όπως ορίζει το δίκαιο της συνείδησής μας, να οριοθετηθεί η απόκτηση πλούτου και αγαθών, σύμφωνα με την αξία και τη προσφορά του ατόμου καθώς και με τη γενική διαθεσιμότητα αυτών, εμείς κάνουμε ή μάλλον αφήνουμε άλλοι να κάνουν, το εξής τρελό. Στερούμε μέχρι και το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή, από όσους γεννήθηκαν από φτωχικές οικογένειες και δίνουμε το πλούτο και τα αγαθά, στους λίγους . Κι έτσι αν είσαι στα ψηλά, πας ψηλότερα κι αν είσαι στα χαμηλά πας χαμηλότερα. Αυτή η άνευ ορίων αντιδιαστολή, δε πρόκειται ποτέ να επιτρέψει, σε κανένα κόμμα και σε καμιά κυβέρνηση στο κόσμο, να φέρει δικαιοσύνη και ελευθερία, ακόμη κι αν υποθέσουμε, ότι θα ήταν η ίδια έξω από τα συμφέροντα και ήθελε να κάνει το σωστό.
Και η μεγάλη πλάκα είναι ότι, ακόμη και ο ίδιος ο καπιταλισμός, θα μπορούσε να φέρει ισορροπίες αν ο ίδιος είχε όρια. Για παράδειγμα, αν έμπαινε ένα όριο στο πλούτο που θα μπορούσε να κατέχει κάποιος ως άτομο, π. χ. 1.000.000 ευρώ σε αξία, τότε αυτομάτως δισεκατομμύρια χρημάτων και αγαθών θα μοιραζόντουσαν σε όλους τους ικανούς και εργατικούς αυτού του κόσμου. Παράλληλα, με ένα «πάτωμα», δηλαδή μια ελάχιστη αμοιβή, π.χ. 2000 ευρώ μηνιαίως, για όλους ακόμη και όσους δεν μπορούν να εργαστούν για λόγους υγείας, όλοι μα όλοι θα είχαν δικαίωμα στη ζωή. Επίσης, οι ικανοί, εκείνοι που θα εργαζόντουσαν και θα πρόσφεραν περισσότερα, θα έφταναν μέχρι το εκατομμύριο. Έτσι δε θα υπήρχε ούτε κουμμουνισμός, δηλαδή καμιά εκατοσταριά πλουσίους που θα παριστάνουν τη κυβέρνηση και τους πολλούς να περιμένουν στη σειρά για να ένα μπουκάλι λάδι, αλλά ούτε και το γνωστό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο τώρα το λένε είτε σοσιαλισμό είτε φιλελευθερισμό είτε αλλιώς, όπου ένας, μόνο ένας άνθρωπος στο κόσμο, έχει το δικαίωμα να κατέχει με τον έναν ή άλλον τρόπο όλη τη γη! Όλοι θα εργαζόντουσαν και όλοι τότε θα πρόσφεραν. Τώρα με τι καρδιά να πάει ο εργάτης στο εργοστάσιο; Εφόσον εργάζεται και ο μισθός του, αποτελεί το 0,00001 του συνολικού κέρδους όσων παράγει το εργοστάσιο. Με το «πάτωμα» και το «ταβάνι» όμως, ένα εργοστάσιο, ιδιοκτησιακά, θα χρειαζόταν 1000 ανθρώπους με δικαίωμα 1.000.000 ο καθείς στη περιουσία αυτή. Έτσι ακόμη και οι ίδιοι οι εργάτες, θα μπορούσαν να είναι συνιδιοκτήτες του εργοστασίου, αμειβόμενοι δίκαια και επί ίσους όρους. Το πλεόνασμα δε κάθε φορά που ένα άτομο ξεπερνούσε το 1.000.000, θα γυρνούσε στη δημόσια παιδεία, υγεία και όλα γενικώς τα έξοδα για να έχουμε κόσμο υπέρλαμπρο και άψογο. Τώρα, άνθρωποι που δουλεύουν απίστευτα ικανά και πολλές ώρες, δε πρόκειται ποτέ να αμειφθούν με 2.000 το μήνα στη ζωή τους, αφού αυτά που παράγουν, πάνε σε άλλους που δεν κάνουν τίποτα και δε προσφέρουν ποτέ όσο ζουν.
Αυτοί λοιπόν που δε προσφέρουν, είναι αυτοί που με νύχια και με δόντια, παλεύουν να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση. Χωρίς ταβάνι, χωρίς πάτωμα, σας απειλούν έμμεσα αλλά και άμεσα ότι αν δεν υποταχτείτε στον άκρατο καπιταλισμό, θα σας φέρουν Λένιδες και Παπαδόπουλους να σας κυβερνήσουν και έτσι σας στρέφουν να βοηθήσετε κι εσείς στο γνωστό κομματικό ωφελιμισμό. Εσείς εν τω μεταξύ, όσοι είστε ενταγμένοι σε κάποιο κόμμα, τρέμετε την δήθεν αντίπαλη ορδή (λες και η δική σας είναι τέλεια) και οι υπόλοιποι που έχετε πάρει χαμπάρι ότι σας δουλεύουν ψιλό γαζί, σιωπάτε και αποδέχεστε μοιρολατρικά τις εξελίξεις. Ακόμη και οι κασκαντέρ, που ντουμπλάρετε κάποιον πρωταγωνιστή αυτής της ζωής, ακόμη κι εσείς, δε ξέρετε τη δύναμή σας. Αλλά να μη σας κουράζω άλλο με τα ψιλά γράμματα, ευχής έργο τουλάχιστον να κατανοηθούν τα χοντρά, τα οποία τα γνωστά μικρόβια στο αίμα μας (όλων μας και εμού του ιδίου), τα ονομάζουν ανεύθυνα και τα βαφτίζουν λαϊκισμό…
Πρόσφατα σχόλια